Bu seneki favori resmimi çok erken çizmişim gibi bir his var içimde. Aslında kafamdaki resim bu değildi; renkleri biraz batırdım. Artık çok klasikleşmiş bir resim batırma pratiğim var, efendim. Çok da güzel çalışıyor. Sistemimiz şu şekilde işliyor: önce çok beğendiğiniz bir sahne buluyorsunuz, aklınız çıkıyor sahnenin güzelliğinden, sonra nakış nakış çiziyorsunuz. Tam bu noktada lan acaba her zaman kullandığım, alıştığım huyunu suyunu bildiğim Schmincke Akademie boyaları mı kullansam yoksa daha canlı renklere sahip Daniel Smith boyalarını kullansam diye bir fikir beliriveriyor zihninizde. Bu fikir giderek daha da cazip bir hâle geliyor ve neticede, asla kontrol edemediğiniz bir boyama süreci sonrası kendinizi bambaşka bir diyarda buluveriyorsunuz. Neyse ki, biraz toparladığımı düşünüyorum; resmi sonradan. Hiç boyamasaymışım keşke dedim, şu halini görünce.
