Yeni Ekipmanlarım Üzerine / SHG Airshow 2026 - 06

 SHG Airshow 2026'nın ardından eve döndüğümde oldukça garip bir durumla karşı karşıya kaldım. Aylarca araştırıp aldığım ekipmanlardan genel olarak memnundum ama ortaya çıkan görüntüler konusunda ne yazık ki aynı şeyi söyleyemiyordum. Farkındayım, bu biraz garip bir ikilem, ancak dinledikçe şans verme ihtimaliniz de az değil.

     Aslında bu biraz sinir bozucu bir farkındalıktı. Bunca sene alışmıştım hep ekipmanlarıma laf atmaya, biri çok eskiydi, ötekinin yetenekleri kısıtlıydı. Hatta gösteri öncesinde düşüncelerim o kadar netti ki: Eğer sonuçlar istediğim gibi olmazsa bunun sebebini direkt ekipmanda arayacaktım. Sonuçta geçen yıl yaşadığım problemlerin önemli bir kısmını çözmek için yola çıkmıştım ve bu sefer kesenin ağzının sınırlarını da bütçemin izin verdiği ölçüde açmıştım. Daha iyi bir gövde, daha kaliteli bir lens, ND filtre, yedek bataryalar ve daha önce sahip olmadığım birçok imkân artık elimdeydi.

Yedek Planlarım Üzerine / SHG Airshow 2026 - 05

     Hatırlarsanız, bir önceki postta gösteri günü yaşadığım sıcaklık problemleri yüzünden bazı kayıtları 1080p olarak almak zorunda kaldığımdan bahsetmiştim. O an için bu çok da büyük bir sorun gibi görünmüyordu. Sonuçta yıllarca 4K neymiş, güzelim Full HD neyime yetmiyor diyerek bu şekilde yıllarca idare etmeyi bilmiştim.

     Bu yüzden kendi kendime oldukça mantıklı gelen bir acil durum planı geliştirmiştim: en kötü kaydetmeye 1080p’den devam edecektim. Eve dönüp görüntüleri büyük ekranda izleyene kadar da bu planın sağlamlığına dair içimde en ufak kuşkuya yer yoktu.

     Öncelikle şunu söylemem gerekiyor: ZV-E10'un 4K görüntülerini gerçekten çok beğendim. Uzak detaylar, uçak gövde detayları, perçinler ve genel görüntü netliği daha önce kullandığım kameralarda alıştığım seviyenin belirgin şekilde üzerindeydi. Sorun belki de biraz bundan kaynaklanıyordur, kim bilir?

Yeni Kameramın İlk Sınavı / SHG Airshow 2026 - 04

     Kameranın kapanmasını bir şekilde aşmıştım. Gösteri devam ediyor, ben de etraftaki zıpır veletlerden fırsat buldukça çekmeye devam ediyordum. O an farkında değildim ama günün ikinci büyük hatasını çoktan yapmaya başlamıştım.

     Bu gösteride biraz shutter speed'i düzgün bir noktada tutmak istiyordum, biraz hareket fena olmazdı sanki. Daha önceki çekimlerimde kameranın otomatik ayarlarıyla ilerlemek beni pek rahatsız etmemişti. Ancak bu kez pervanelerin havada donmuş gibi görünmesini istemiyor, profesyonel videolardaki o büyüleyici motion blur'u elde etmeye çalışıyordum.

Yeni Kameramın İlk Sınavı / SHG Airshow 2026 - 03

    Serinin ilk yazılarından biliyorsunuz, daha düzgün videolar çekebilmek adına biraz daha güçlü bir ekipman setine geçme kararı aldım. Bu ekipman seti sayesinde biraz daha güzel görünen sahneler çekebilmekti aslında temelde istediğim. Her ne kadar V380 ve EOS M ile uzun soluklu, mutlu bir ilişkimiz olsa da, artık biraz daha fazlasını istiyordum. Zaten aklımda Sony'ye geçme düşüncesi hep vardı ilk kameralarım Sony olduğu için, biraz da fazla romantize etmiş olabilirim bu fikri, şimdiden bakınca öyle görünüyor en azından. Zamanında kendi maaşımla aldığım ilk kameram Sony'nin Carl Zeiss lensli kompakt bir modeliydi. Yıllarca neredeyse her yere benimle geldi, zorlu şartlarda görevini başarıyla yerine getirdi. O kameradan beri aslında derinlerde bir yerlerde Sony’ye dönme düşüncesi her zaman vardı.

Yeni Çekim Ekipmanlarım / SHG Airshow 2026 -02

 Geçen yıl SHG Airshow'a giderken elimde Canon EOS M ve V380 olduğundan bahsetmiştim. Her ne kadar EOS M’in şarjı normal bir gösteride fazla fazla yetse de, gösteri günü daha birkaç uçak çekemeden tükenmişti. Ek olarak çok daha büyük bir sorunum daha vardı; elimdeki 18-55 mm lens bana çok kısıtlı bir erişim sunuyordu, özellikle bir hava gösterisi gününde.

Bu yıl aslında SHG'ye tekrardan gitmeye karar vermemin altında yatan en büyük etmen, düzgün ekipmanla gidip sevdiğim uçakları olabildiğince sinematik olarak kayda alabilmekti.

Mükemmel Kameranın İzinde / SHG airshow 2026 -01

     Bu sene benim için biraz zor bir seneydi. Henüz bunu kendime yeni yeni itiraf edebiliyorum. Süreç boyunca ben olayları daha çok çaresizce izleyen tarafta olduğum için sızlanmaya bile hakkım olmadığını düşünüyorum hâlâ. Birkaç ay önce biraz toparlayınca SHG Airshow'a bu sene de gitme kararı aldık. Geçtiğimiz sene gösterilere emektar Panasonic V380'im ve Canon EOS M kameramla gitmiştim. Bu yılki SHG Airshow için kamera arayışım aslında yeni bir kamera alma niyetiyle başlamadı. Daha doğrusu, başlangıçta kafamda belirli bir kamera modeli de yoktu. Aslında EOS M'in görsel zenginliğini ve V380'in pratikliğini bünyesinde barındıracak bir şeyler bulabilir miyim acaba düşüncesiyle yola çıkmıştım.

Aspat Plajı / Antre Pizza Tower

     Bu seneki favori resmimi çok erken çizmişim gibi bir his var içimde. Aslında kafamdaki resim bu değildi; renkleri biraz batırdım. Artık çok klasikleşmiş bir resim batırma pratiğim var, efendim. Çok da güzel çalışıyor. Sistemimiz şu şekilde işliyor: önce çok beğendiğiniz bir sahne buluyorsunuz, aklınız çıkıyor sahnenin güzelliğinden, sonra nakış nakış çiziyorsunuz. Tam bu noktada lan acaba her zaman kullandığım, alıştığım huyunu suyunu bildiğim Schmincke Akademie boyaları mı kullansam yoksa daha canlı renklere sahip Daniel Smith boyalarını kullansam diye bir fikir beliriveriyor zihninizde. Bu fikir giderek daha da cazip bir hâle geliyor ve neticede, asla kontrol edemediğiniz bir boyama süreci sonrası kendinizi bambaşka bir diyarda buluveriyorsunuz. Neyse ki, biraz toparladığımı düşünüyorum; resmi sonradan. Hiç boyamasaymışım keşke dedim, şu halini görünce.

Bayrak Tepe / Turgut Reis (07.06.2026)

     Bu aralar yine kontrolümde olmayan şeyler yaşanıyor gibi hissediyorum. Yoruldum da biraz; hayatın sürprizlerinden doğrusu, her zaman güzel şeyler de getirmiyor. Zaten gelenler genelde tatsız şeyler oluyor; güzel şeyler mücadele gerektirdiği için zaten süreçte az çok durumdan fikriniz olabiliyor. Bu sene cidden çok tatsız başladı. Belki de kaldığımız yerden toplarız seneyi böyle böyle. Belki bu seneyi güzel senelerim arasına almak için hâlâ fırsatım vardır.

İTÜ Maden Fakültesi (A Girişi)

     Son birkaç senedir içimde en baskın olan his kendimden uzaklaşmış olma hissi oldu. Başlarda sadece bir iki mahalle uzaklaşmışım gibi hissederken, zamanla aradaki mesafe arttı. Şu an sanki bir daha geri dönemeyecek kadar uzaklaşmış gibi hissediyorum. Geçtiğimiz bir iki senede kendimi koymuş olabileceğim yerlerden de bir şeyler çıkmadı, bıraktığım yerler de beni hayal kırıklığına uğrattı. Biraz referans noktalarımı da kaybettim sanki, belki onun da etkisi büyük böyle hissetmem konusunda. Bu hafta belki kendi izlerimi bulurum diye İTÜ Ayazağa kampüsüne gittik çizim için, okurken okuldaki en sevdiğim şeylerden biri bu fosil replikalarıydı. Bir dönem nedense KSB binasının içinde duruyorlardı, camdan bakardım geçerken sonra oradan kayboldular, derken kendilerini Maden Fakültesi girişinde buldum. Bilmiyorum, belki KSB'deki başka bir arkadaştı. Allosaurus adını muhtemelen ilk öğrendiğim dinozorlardan biriydi. Muhtemelen onun için de biraz yoğun duygular besliyorum bu arkadaşa. Ne zamandır da çizmek istiyordum. Ayazağa Kampüsü'ndeki çizmek istediklerim listesinin en başında yer alıyordu. Böylelikle listeden bir madde daha eksilmiş oldu, ben de kendi geçmişimden referans noktası olarak kullanabileceğim bir şeyler tazelemişimdir belki.

TuAF Airbus A400M Atlas "Koca Yusuf" (s/n 15-0051)

 

    Şu çizimdeki 15-0051 kuyruk numaralı arkadaşı hatırlar mısınız, bilmem, ancak geçtiğimiz gün kendisi son yaklaşmada kameralara yakalandı. Nakliye filomuzun en büyük, en yakışıklı ve muhtemelen en aktif uçaklarından olan A400M'lere karşı tarif edilemez duygular besliyorum. Havada ayrı güzeller, yerde ayrı güzeller. Birkaç günde bir İstanbul'un kuzey semalarından geçerken seslerini duymazsam fenalık geliyor. Bu görüntüleri yakalamamı sağlayan anneme ve muhteşem zoom performansıyla hayatıma renk katan Panasonic HC-V380'ime ne kadar teşekkür etsem az. Uçak iniş takımlarını açarken yakalamış olmak sanırım bu videoyu daha da değerli kılıyor.