Bir markete Mustafa adını vermek kimin fikriydi bilmiyorum ancak ortalıkta kocaman bir "M" harfi görünce insanın çizesi geliyor. Her ne kadar çoğu zaman kuzeyli kardeşlerimize yüklensek de Trakya bölgesinde de zihinsel süreçler kendilerine garip ifade biçimleri bulmakta pek de zorluk çekmiyor. Böyle alakasız sahneler insanın aklında sebepsiz çağrışımlara neden oluyor, tüm çizim boyunca zihnimde Umut Sarıkaya'nın bir karikatüründe geçen "Give me your zekat Moustapha" repliği dolandı durdu.
Artık bu blogun klişelerinden birisi de yıl sonu buluşmaları oldu, sene sonunda bütün bir senenin yükünü bir nebze de olsa alan ve gelecek seneyi aynı oranda sakin karşılayabilmek adına yaptığımız güzel şeylerden birisi de elbette USk İstanbul buluşmalarımız. Bu ay buluşma yapamayacağız gibi görünüyordu ancak son anda gezegenler birden hizalanmaya karar verdiler ve bizim de bir şekilde zaman çizelgelerimizde küçük, sevimli boşluklar oluştu. Bu yazıda sadece bu güzel Pazar gününü hatırlamak ve postu heder etmemek adına hiç yıl sonu muhasebesine girmiyorum. Ne yazık ki o da artık benim için yapmam gereken başka bir iş kalemine dönüştü.
Bu sene sanırım pandeminin ardından USk için toparlanma senesi oldu, pandemi öncesinde ne kadar çok çizerle yolumuzun kesiştiğini unutmuşuz, bunu hatırlattıkları için son derece mutlu olduk. Tüm bu COVID-19 sürecinde yaşadığımız maddi ve manevi zorlukların açıkcası çoğu insana bizi unutturacağını düşünüyordum, açıkcası çok da umutlu değildim ve zamanın göstereceklerinden yana pek de iyi hisler içerisinde değildim. Özellikle geçen sene yazın sonuna doğru tekrardan başladığımız ve sonrasında aşılanma sürecinin işe yaraması ve derken ülkenin büyük oranda aşılanmasıyla biz de hızla toparladık. Eski çizerlerimiz tekrardan bizlere ulaştı, güzel buluşmalar düzenledik.
Bir sürü şehirde USk grupları kurulmaya başlandı her ne kadar aktif olarak buluşmasalar da ancak USk İzmir ve ardından USk Eskişehir'in kurulması cidden güzel oldu. Sanırım çok küçük bir parça da olsa bu grupların kurulmasında etkimiz oldu, ki bu durum benim gibi içinde karanlık yıldızları besleyen biri için bile çok güzel haber. Umarım 2023 sanılanın aksine güzel bir sene olur herkes için ve bizler de USk'da planladığımız şeyleri adım adım gerçekleştirebiliriz.
Günün son çizimi de bu tombul velet oldu, ilk defa bir figürün hissiyatını biraz olsun yakaladığımı hissettim çizime bakarken. Daha önceki Gazhane buluşmasında da bu veledi çizmiştim diye hatırlıyorum ancak o zaman nedense pek dikkatimi çekmemişti, sıcak bir yaz günü sıcağın altında güneşe bakan bir figür o kadar ilgi çekici olmayabiliyor. Bu sefer arada bir görünen güneşin altında bizler de biraz üşümenin etkisiyle sürekli güneşi ararken bu gökyüzüne bakan arkadaş biraz anlam kazandı sanırım.
Her türlü metali yüksek teknoloji ürünü ocaklarda ergitebildiğimiz, sonrasında çılgınlar gibi istediğimiz hassasiyette işleyebildiğimiz şu mesut günlerde hala 1800-1900'lerin metal işçiliğine özeniyor olmam garip mi bilmiyorum. Henüz bilgisayar teknolojilerinin her türlü üretim sürecine dahil olmadığı daha analog teknolojilerin bile emekleme çağı olan o günlerin ürünlerine bakarken onlara sarılmak geliyor içimden. Eski, o dev perçinlerle dolu, bacası dumandan kapkara olmuş, çeliğin o en güzel ürünü devasa zırhlıların siyah-beyaz fotoğraflarını görünce hangimiz kendimizden geçmiyoruz ki? Gazhane'deki bu devasa metal yığınını görünce de benzer şeyler hissettim, çizmezsem çok ayıp olur diye düşündüm ve ardından işe koyuldum Keşke bu endüstriyel müzeciliğimiz biraz gelişmiş olsaydı da bu tesisleri bir bütün halinde koruyabilseydik.
Büyük ihtimalle 2022'nin son buluşmalarından biri olarak tarihe geçecek olan Gazhane buluşmamızda artı kışın geldiğini gerçek manada hissettik, her seferinde evden çıkarken acaba eldiven de alsam mı diye düşünür buluşmada hava açınca iyi ki de almamışım diyerek ne kadar da doğru bir şey yapmışım diye düşünür kendimle gurur duyardım, bu buluşmada yine aynı şeyler yaşanır diye düşünürken bu sefer yüreklerimizi ısıtan güneş sahneyi rüzgara ve koyu renkli bulutlara bıraktı. Yine de her zamanki gibi şanslı olduğumuzu düşünüyorum, yağışlı bir haftanın giriş yaptığı böyle bir dönemde çok ıslanmadan günü tamamlayabildik. Benim de son zamanlardaki en verimli buluşmalarımdan biri daha gerçekleşmiş oldu, yine bir güne üç çizim sığdırdım.
Bu aralar sürekli arazide olduğum için iki hafta önceki buluşma postunun başına ancak oturabildim. İstanbul'un ormanlarını ilk defa gördüğüm zaman bayağı şaşırmıştım. Ege'de alıştığımız bitki örtüsü çok daha kuru, kısa boylu, haliyle normal olarak ormanların çoğu da çam ormanı. Yazın özellikle sıcak havalarda ormanların içi de dışarısı gibi sıcak oluyor. Bu taraflarda daha geniş yapraklı ağaçlar sağ olsun yaz günü orman içinde üşüme ihtimaliniz bile var, hatta orman içlerinde bazen neredeyse aydınlanma seviyesi karanlığa kadar düşebiliyor. Zemin sürekli yeşil. Bu ormanları umarım önümüzdeki yıllarda korumayı becerebiliriz.
İnsan uzun süre arazide tek başına kalınca yeterince derine gömmediği konular birer birer yüzeye çıkabiliyor. Her türlü kuruntu, gereksiz bir sürü endişe, bir önceki hafta yapmayı unuttuğum saçma sapan işler. Bu zorlu düşünme parkurunu aştıktan sonraki dinginliğe ulaşabildiğim takdirde o gün araziden hayatın sırrını çözmüş bilge gibi dönüyorum, aksi halde ise durum bayağı feci oluyor. Bazı günler bu savaşı vermeye üşeniyorum veya zihinsel olarak yeterince kendimi güçlü hissedemiyorum, böyle günlerde bir defter ve bir kalem fevkalade kullanışlı oluyor. Özellikle böyle altınızda sonsuza doğru alabildiğine uzanan bir ova varsa.
Bir önceki çizdiğim sahnenin hemen karşısında bu duvar vardı, meydana açılan asimetrik pencerelere dayanmadım. Asimetrik pencereleri keşke daha fazla kullansak. Bu pencerelerin arkasındaki odalar büyük ihtimalle bir zamanlar kilise yapısına dahil olan bölümlerdi, sonrasında herhalde kilise yıkılınca vatandaş bu bölümleri bari kullanalım demiş olabilir. İlk resmi bitirdikten sonra halen daha biraz vaktimin kaldığını fark edince hemen bu pencerelerden tarafa doğru döndüm, önceki resim biraz yorunca bunu tek sayfaya kısmi olarak çizdim. Böyle açık renkli taş yapılarla çizim esnasında başa çıkmak hayli zor, taşlar bu kadar açık renkli olunca tarama esnasında ne yaparsam yapayım sonuç tatsız oluyor. Yine de bu sahneyi kayıt altına almak güzeldi, umarım bir sonraki seferde biraz daha vaktim olur.
Rodos resimleri gelmeden hemen son USk buluşmamızda yapmış olduğum çizimi sizlerle paylaşmak istedim. Her ne kadar memlekete döneli bir haftaya yakın süre geçmiş olsa da işten izin almış olmanın bedelini biraz ağır ödüyorum. Bu sebeple umarım yakın zamanda resimleri tarar veya uygun şekilde fotoğraflayıp paylaşabilirim. O esnada buraları boş bırakmamak adına son buluşmamızda yaptığım çizimi bir o günün anısına buraya bırakıyorum.
Geçtiğimiz hafta sonu sinir bozucu bir aydınlanma yaşadım, size biraz bundan bahsetmek istiyorum. İşin doğrusu benim hafta sonuna kadar fark etmediğim şey her zaman gözümün önüneydi ancak anlamam yine her zaman olduğu gibi biraz uzun sürdü. Birkaç defa farklı kiliselerde çizim yapmak istedik, resmi ziyarete açık olanlarda dışarıda çizmek sorun olmasa da bazı ziyarete kapalı kiliselerde ne yazık ki çizim yapamadık. İzin almak için yetkililerle konuştuğumuzda bizi Patrikhane'ye yönlendirdiler, kilise bahçesi içinde bile çizim yapabilmek için izin almak gerekiyormuş, haklı olarak ülkede yaşanan bazı can sıkıcı örneklerin tekrar yaşanmaması için bu şekilde önlem aldıklarını söylediler. Hafta sonu Samatya'da yine bir deneme yaptım ve bir kilise girişinde yetkiliye önce kendimizi tanıtıp sonrasında içeride çizim yapabilir miyiz diye sordum, yine Patrikhane'ye yönlendirdi bizi. Daha önce bize ve ülkemize zarar verdi bu saldırılar diye de ekledi. Geçmişte yaşanılanları elbette bilmiyor değilim, hatta bu yazıyı yazdığım tarihlerde geçmişte yaşanılan saçmalıkları da unutmuş değilim ancak bu bürokrasi duvarının kimin yararına olduğunu doğrusu çok merak ediyorum. Ülkede ne yazık ki A'dan Z'ye tüm kurum kuruluşlarda, tüm topluluklarda, her kesimde sorunlarla mücadele etme biçimi hemen hemen aynı, en eğitimlisinden en cahiline kadar tek bir metot var ve o da "Ağrıyan kolu kes!".
Dronlar bu derece yaygınlaşmaya başladığı günlerden bu yana ilgi alanım içerisindeler, hatta geçtiğimiz yıllarda büyük bir merakla gidip bir dron aldım, mevzuat gereği rahat uçuş yapabilmek adına dronun kalkış ağırlığını 500 gramın altında olmasına dikkat ettim. Sonra uçuş yapmak için kuralları biraz araştırınca benzer bir duruma şahit oldum. Birkaç hıyar kız yurdu kenarında veya havalimanı yakınında uçuş yaptığı için sivil havacılık kurumu dron uçuşlarını neredeyse tamamen yasaklamış. Orada da yine koca bir bürokrasi duvarı var. Onbeş dakikalık uçuş için neredeyse bölgedeki tüm kurumlardan onay alınmasını dahil eden bir izin sürecine girmek gerekiyor. Daha böyle bir sürü örnek yazabilirim, sorunlarla baş etme yöntemi ne yazık ki bu ülkede her kesimde aynı. Artık pes ettiğimi itiraf ediyorum, zaten gündelik hayatın içerisinde bir sürü sorunla boğuşurken bir de bürokrasi dehlizlerinde kaybolmak istemiyorum, benden bu kadar.
