Artık bu blogda bir klasik haline gelmiş olan senenin güzelleri yazı dizisine başlama zamanları geldi çattı. Baştan belirtmeliyim ki bu sene modelcilik açısından hiç de fena bir yıl olmadı. Yaptığım kitler sevdiğim uçaklardı ve birazdan bahsedeceğim bir tanesi haricinde gayet tamin edici kitlerdi. Bu sebeple kendi adıma bu seneyi modelcilik açısında on üzerinden yedi-sekiz arası bir puanla değerlendiriyorum. Şimdi hızlıca kitleri anlatmaya başlıyorum.
Bu sene zor bir sene oldu benim için bir sürü şeye zihnen kendimden çok uzaklarda yakalandım, son birkaç senede kendimi biraz salar gibi olmuştum. Bana bu kadarı bile bana fazlaymış, kendime zor gelebildim fakat bu mücadele yaşanmaya devam ederken şahsi havacılık dünyamda güzel şeyler de oldu. Yıllardır yapmak isteyip bir türlü fırsat bulamadığım bazı şeyleri bu sene gerçekleştirebildim. Bunların ilki Sivrihisar Hava Gösterileri oldu. İlk önce çok değer verdiğim arkadaşım Tora Benzeyen'in gazıyla gösterilere katıldık. Sonrasında sorumlusu olduğumuz şantiyelerden birine giderken yolumun hemen üstünde olunca müzeye de tekrardan uğrama fırsatı buldum. Müzede görmeyi hayal ettiğim kuşları havada gördüm, dinledim.
Bazı anların zihninizdeki o granit kayalara çelik keskilerle kararlılıkla kazındığını hissedersiniz ya işte bu gösteriler de öyleydi benim için. T-28 Trojan, P-51 Mustang ve Spitfire’ı aynı anda gökyüzünde görmek, kelimelerin ötesinde bir deneyimdi. Bu piston efsanelerinden herhangi birini tek başına statik olarak sergileniyor halde görmek bile günüme anlam katardı, ama üçünü birden kol uçuşu yapıyor halde görmek bambaşka bir şeydi.
YouTube’da saatlerce “cold start” videoları izleyebilen biri olarak motorların sıfırdan çalıştığı o anda orada bulunmak, motorların nefes almaya başladığı o saniyeleri birebir duymak, ilk kükrediği anda egzozdan çıkan kara dumanları görmek neredeyse ruhani bir tecrübeydi.Yakıt kokusu, titreyen zemin, motorların metalik kükremesi… Bunları ne yazık ki basit bir kamera ile yakalama imkanım yok, yine de elimden geleni yaptığıma şüpheniz olmasın. Umarım bir gün sizler de izleyebilirsiniz bu üçlüyü.
.jpeg)
İçinizden hiç "vay vay vay vay" diye yüksek sayılabilecek bir sesle vayladığınız oldu mu? Benim arada oluyor. Bu arkadaşı görünce refleksif olarak içimden "vay vay vay hele" sesleri gelmeye başladı. İnsanlar neler yapmış yahu dedim, hâlâ şaşırıyorum bunları nasıl yaptığımıza. Daha ekip biçmeye 14-15 bin sene önce başladık, düşünsenize en iyi ihtimalle 200 bin sene dağlarda bayırlarda koşturduk. Son birkaç bin yılda neler yapmışız, baksanıza şuna. İnanılmaz güzel bir şeydi. Ben bu uçağın maketini hep 1/72 ölçekte yaptığım için böyle küçük, tatlı bir şey sanıyorum. Videolarda falan da çok anlaşılmıyor tek başınayken ama yanına varınca, tüm ilkel dürtülerimle "Tanrım, bağışla kulunu, bu ne?" diyerek çözülen diz bağlarımı toparlamaya çalıştım. Aynı Spitfire’da olduğu gibi motorunun titreşimini yüreğimde hissettim. Hayatımda ilk defa başıma şöyle bir şey geldi, videonun 0:28. saniyesindeki kısmına bakarsanız, cold start sonrasında titreşimlerden kamera bile etkileniyor. O kadar tatlı bir blurluk geliyor ki motorun devri arttıkça…Umarım tekrar havada görme fırsatım olur bu arkadaşları. Tarifsiz bir andı. Kesinlikle 1/48 ölçeğini yapmalıymışım bu uçağın. Gerçekten Merlin Engine de Merlin Engine'miş...
Bazen çok istediğiniz şeylerin gerçekleşmesi arkasında garip bir sessizlik bırakabiliyor, bu uçağı havada görmek de öyleydi benim için, rüyama dokunmuş gibi hissettim kendimi. O kadar istiyordum ki bu uçağı havada görmeyi, o Rolls-Royce Merlin motorunun kükremesini kulaklarımla duyabilmeyi. Sonra çok garip bir hisle doldu içim, ölmeden yapılacaklar listemden bir madde daha eksilmişti, bir madde daha mı yaklaştım dedim sona. İçinizden bazıları videodaki bazı sahneler için "lan burada uçak bile görünmüyor, bu kısmı niye kırpmadın?" diye serzenişte bulunabilirsiniz arkadaşlar ama sesi o kadar güzeldi ki, kıyamadım kesmeye, benim gibi manyaklar için böyle anların kesilmesi hakaret demek. Her şeye rağmen dediğim gibi bublar hep benim kişisel online arşivim, belki siz de paylaşmak isterseniz hissiyle paylaşıyorum.
.jpeg)
Çektiğim görüntüler içerisinde en hoşuma gidenlerden birisi de T-6 Texan oldu, doğrusunu söylemek gerekirse yine elimdeki toplam elektrik gücünün sınırlı olması ve biraz da sağda solda motor çalıştıran Mustang'lerin Spitfire'ların olması odaklanmamı biraz zorlaştırıyordu, her şeye rağmen güzel şeyler takıldı kadrajıma, videonun sonundaki kokpit detayını bayağı beğendim kendi adıma.
Size ne demiştim? Gösteride gerçekten bir sürü uçak vardı. Skywagon, kesinlikle en güzellerinden biriydi. Uzun yıllardır bush pilotları ve macera sever uçuş tutkunları arasında özel bir yere sahip bu arkadaş engebeli arazilerden izole göllere kadar hemen her koşulda görev yapabilen çılgın bir makina.
Kargo uçaklarına her zaman özel bir hayranlık duymuşumdur. Onların tasarımında kendine özgü, dürüst bir sadelik vardır, gösterişli olmaya çalışmazlar; güzellikleri işlevselliklerinde gizlidir. Her panel, her perçin, motorlarından gelen sesler dayanıklılığın ve güvenilirliğin bir ifadesidir. Taşımak, teslim etmek ve her şeye dayanmak için tasarlanmış bu küçük devleri izlemeyi gerçekten çok seviyorum.
Gösteride karşılaştığım en zarif manzaralardan biri, bu gümüş renkli Cessna 195A Businessliner’dı. Ne yazık ki bu arkadaşa dair çok fazla görüntü kaydedemedim; o gün bu kadar çok uçağı çekeceğimi tahmin etmemiştim ve kalan şarjımı birkaç kişisel favorime saklamak zorundaydım. Yine de bu klasik güzelliği en azından birkaç saniyeliğine de olsa kayda almadan edemedim. Parlak metal kaplaması ve zamansız hatlarıyla Cessna 195A, üretilmiş en zarif genel havacılık uçaklarından biri. Sonrasında müzede şöyle bir fotoğrafımız da var kendisiyle anı olarak o da burada yerini alsın.
Karşınızda bildiğim kadarıyla bir çok filmde oynamış gerçek bir Vietnam gazisi var, her ne kadar helikopterlere pek ilgim olmasa da eski hareketli kanatlıların duruşu insanı etkiliyor.
