Sütlüce Sahili ve Tavşan Adası

  

     Şuraya ne zaman mutlu mesut bir resim koymaya kalksam kendi kendime ilk sorduğum soru "Ülkede onca saçmalık olurken postu paylaşmasan mı?" sorusu oluyor. Blogu açalı sanırım beş seneden fazla oldu, ilk günden  bu yana değişen hiçbir şey yok. Hala her gün bir sürü saçmalıkla yüzleşiyoruz ülkece. Değişen tek şey sorunların boyutu giderek daha içinden çıkılmaz bir hal alıyor olması. Özellikle bu ay neye sinir olacağımı bilemedim; kevgire dönmüş sınırlarımıza mı, yanan hektarlarca ormana mı, yoksa sırf üç-beş müteahhit para kazanacak diye dere yatağında ölen bir sürü insana mı? Tabii bu ana maddelerin her birinin altında yatan irili ufaklı bir sürü başka problemi de unutmamak gerek. Bu ortamda akıl sağlığını yitirmeden yaşayabilmek için güzel bir yol çizim yapmak.

Usk İstanbul Sirkeci Büyük Postane Binası Buluşması - 2

     Birkaç hafta önce yine buradan sizlere seslenmiş ve bayağı tadımı kaçıran bir inceleme yapmak istediğimi söylemiştim. Bu inceleme Sthrathmore çizim defterimin incelemesi olacaktı. O günlerde sıkça kullandığım malzemelerle bir türlü uyum içinde çalışmamış ve tadımı bayağı kaçırmıştı. Şimdi aynı defteri başka bir malzeme kombinasyonu ile deneyince çok ilginç ve tatmin edici sonuçlara ulaştım. Emin olmak adına birkaç deneme daha yapıp incelemeyi sizlere yakın zamanda sunmayı planlıyorum. Ben yeni denemeler yaparken sizi bu hafta çizmiş olduğum bu resimle baş başa bırakıyorum.

Sirkeci Büyük Postane Binası Buluşması

 

     İçinden geçtiğimiz şu son on günlük süreçte eminim sizlerin de gördükleriniz karşısında çaresiz hissetmekten ruh haliniz dengesini tamamıyla yitirdi. İtfaiye araçlarına ait siren sesleri yangın alanlarında yaşamıyor olsak dahi  ekranları kapattıktan saatler sonra bile beynimizin içinde yankılanmaya devam etti. Hala sönmeye direnen bölgeler var, ekipler çalışmalarını sürdürüyor bildiğimiz kadarıyla, ancak umarım yangınlar daha fazla devam etmez ve bu son yangınlar ders çıkardığımız facialar arasına girer.

Münasebetsiz Amcalar

     Geçtiğimiz hafta birlikte çalıştığımız diğer ölçme ekibine yardımcı olmak için birlikte bir şantiyeye gittik. Benim işim arabada kalıp ekipmana sahip çıkmaktı. Ek olarak yapmam gereken bir şey de olmayınca neden resim çizmiyorum ki diye düşünmeye başladım. Derken küçük bir keşfe çıktım.

Full Moon Madness

     Nedense renk konusunu zihnimde bir türlü çözemedim. Şaşırtıcı bir biçimde benim en sevdiğim resimlerim genellikle çevremdeki insanlar tarafından en az ilgi gören resimlerim. Kendi açımdan en sendiğim resimler bir veya en fazla iki renk kullanarak yaptığım resimlerken çoğunluk cıvıl cıvıl resimleri tercih ediyor. Bu sahneyi aslında yine Gacık Köyü'nde öğlen güneşin altında beklerken çizmiştim, fakat boyama aşamasına geçemeden ekip arkadaşlarım geldiler ve alanı terketmek durumunda kaldım. Sonrasında usk mevzuatını bir kenara koyup sahneyi gece karanlığında gibi boyamaya karar verdim. Ortaya çıkan sonuç beni bayağı tatmin etti. Bu sefer ilginç de bir deneme yaparak airbrush tabancası ile biraz sis efekti denemesi yaptım. Bir dahakine daha planlı bir deneme yapacağım bu konuyla alakalı. Şimdilik sizi resmimle başbaşa bırakıyorum erkenden.

Anne ve Kız

 

     Her ne kadar pek hoşlanmasam da bazı zamanlar insanları da çiziyorum. Doğrusu pek istekli değildim bu çizimi yaparken. Haliç sahilinde otururken çizecek bir şeyler bulamayınca güzel olabileceğini düşünerek bu çizime başladım. Sonradan ailenin babası da geldi ancak tekrardan bir sürü şey silip adamı eklemeye üşendim. Bu şekilde resmi tamamladım.

HMS DEFENDER, HNLMS EVERTSEN Liman Ziyaretleri

     Ülkece boğazımıza kadar siyasete battığımız su saçma sapan günlerde gündemin akışından ayrılıp kendi gündemlerim doğrultusunda ilerlemek her zaman o kadar olmuyor. Çoğu zaman çok zorlanıyorum, hele şu sıralar saçma sapan mevzularla kafamın içi o kadar dolup taştı ki sevdiğim şeylere zaman ayırmak için yeterince motivasyonu sağlayamaz oldum.

Yalova Gacık Köyü Manzarası

 

     Üç resimden oluşan serinin son resmi de işte bu gördüğünüz resim. Bu resmin ardından eğer vakit ayırabilirsem bir adet defter incelemesi ve birkaç adet kit incelmesiyle bu ayı kapatmak niyetindeyim. Her ne kadar hala daha dışarıda özgürce fink atamıyor olsak da blogu tamamen boş bırakmak istememekteyim. Blogun beşinci yılını da geride bıraktığımız şu günlerde "Acaba bu blog altında çizim haricinde şeyler paylaşmasam daha mı iyi olurdu?" sorusu sürekli beynimde yankılanmaya devam ediyor, bu minvalde seyleri direkt olarak duymasam da hissettiğim oluyor çok çok az sayıdaki takipçilerimden. Açıkçası haksız da değiller, bence de blogda sadece çizimle alakalı konuları işlesem daha iyi olabilirdi, ancak çok severek takip ettiğim blogların yıllar içerisinde geçirdikleri evrimi gözlemledikçe bunun blogun geleceği için çok da avantajlı olmayacağını düşünüyorum. Sevdiğim birkaç bloggerın ayrı ilgi alanları için açtıkları farklı blogların bir süre sonra paylaşım oranlarının azaldığı ve içlerinden bazılarının zamanla canlılığını yitirdiğini gözlemledim. Bu yüzden ilgi alanımda olan her konuya ayrı ayrı sayfa açıp ilgilenmektense hepsine burada yer vermeyi kendi adıma uygun buldum. Böylelikle bir şekilde sorumluluk hissettiğim için hem çizim yapmaktan kopmuyorum, hem de ürettiğim şeyler arasında bir bağ kurarak öğrendiklerimi farklı alanlarda işime yarayacak hale getirebiliyorum. Bu konuda eğer varsa buraya kadar sabredip okuyan kahraman ademoğullarının düşüncelerini de merak ederdim doğrusu. Eğer hayatınızda herhangi bir şeyi değiştirmeyeceğine emin olduğum bu yazıyı bile sabredip okuma eyleminde bulunduysanız lütfen düşüncelerinizi aşağıya belirtin.

Hayaletli Ev

     İlkokula başladığım günlerde okul yolu üzerinde, tam köşede küçük bahçeli bir ev vardı. Bu evin en garip özelliği etrafta her zaman bir yaşanmışlık olmasına rağmen asla ve asla orada yaşayan kimseyi görmemiş olmamızdı. Değişik saatlerde evin etrafında olmamıza rağmen karşımıza ev ahalisinden kimse çıkmamıştı. Ancak garip bir biçimde evin etrafından insan izleri de eksik olmuyordu. Bir şekilde camlar hep temizdi, küçük bahçeyi otlar sarmıyordu. Yine de pencereler hep karanlıktı, içeride kimseler görünmüyordu. Aynı yolu paylaştığım arkadaşlarla bu konunun içinden çıkamayıp evin adını hayaletli eve çıkarmıştık. Her çocuk gibi biz de bunu bir yerden sonra gerçek sanmaya başladık. Evin yanından yalnız geçerken içimiz ürperiyor, adımlarımız hızlanıyordu. Resmini yaptığım bu artık terk edilmiş barakayı çizerken de aklım o günlere gitti. Hatta daha da fazlasını yaptım ve Google Earth sokak görünümünden evi de buldum tekrardan. İlginç bir biçimde hemen hemen değişen hiçbir şey yok. Hatta rengi bile aynı duruyor. Hatırasını yaşatmak adına evin de görüntüsünü aşağıya bırakıyorum. Kim bilir belki hala evin yanından geçen çocuklar ufaktan tırsıyordur.

 

Tepedeki İnek

     Geçen sabah yine bir arazi ölçmesi için yola çıkmıştık. Güneş ortalığı yeni yeni ısıtırken baharla yemyeşil olmuş bir tepenin üzerine bayağı iri bir inek uzanmış, güneş sırtına tatlı tatlı vururken manzaraya doğru bakıyordu. O an ineğin bakışları o kadar bilgece geldi ki anlatamam. Hayvan sanki hayatın sırrını yıllar önce çözmüş gibiydi. Arabayla tepenin yanından geçerken o birkaç saniyelik sürede belki de hayatımın en güzel sahnesine bakıyordum. Ne yazık ki o sahneyi buraya taşımak mümkün olmadı. Onun yerine ben de arazide karşılaştığım bu iş makinasını huzurlarınıza taşıdım. Bir inek kadar bilge olan diğer bir şey varsa o da arazide terk edilmiş bir iş makinasıdır. Eğer kulak verir dinlerseniz eminim sizlere anlatacak birçok şeyi olacaktır.