Yol Notları VI — (Sony ZV-E10 + 18–105mm F/4 G OSS ile Alışma Turu)

     Bu kameraya alışmak için gerçekten çok uğraştım ama galiba olmayacak. Ne kadar çabalarsam çabalayayım, bir türlü anlaşamadık. Sonunda kendimi iyice EOS M'e geri dönmüş buldum. Sanırım artık kabul etmem gerekiyor: Ben Canon'u seviyormuşum. Çeşit çeşit lens kullanabilirim düşüncesiyle Sony'ye biraz balıklama atladım ama ortaya çıktı ki bu sistem pek bana göre değilmiş. Bu videoda Sony'nin renklerini olabildiğince Canon'un renk karakterine yaklaştırmaya çalıştım. Yine de ortaya çıkan görüntüler gözüme hâlâ tam olarak aynı gelmiyor. Dediğim gibi, ZV-E10 gerçekten çok kullanışlı, hatta sunduğu imkânlar düşünüldüğünde inanılmaz kapasiteli ve kompakt bir makine. Ancak ne yazık ki bana pek yaramadı. Sanırım en kısa zamanda onu elden çıkarıp Canon R10'a ya da başka bir makineye geçiş yapacağım.

Yol Notları - V (Eve Dönmeye Çalışan Adam)

     Bilenleriniz vardır, bir süredir Vadistanbul'da çalışıyorum. İstanbul'u sular altında bırakan 14 Ekim 2026 tarihli yağışlar sırasında da ofisteydim. Çok şükür, bu olay arazide olduğum bir güne denk gelmedi. Çünkü arazi çalışmalarına giderken arabamı genellikle su altında kalan otoparkın hemen bir üst katına bırakıp gidiyordum.

NMS Mircea Liman Ziyareti

     Kamerayı ilk aldığım günlerde, Romanya eğitim gemisi Mircea İstanbul'da bir liman ziyareti gerçekleştiriyordu. Bundan daha iyi bir kamera testi mi olur deyip makinemi alarak yola düşmüştüm. Açıkçası ben Mircea'yı hep eski Mircea gemisiyle karıştırıyormuşum. Sonradan öğrendim ki o eski gemi, bir tatbikat sırasında bilinçli olarak batırılmış. O yüzden video başlığındaki tarih ne yazık ki doğru değil, ancak tekrardan düzeltmeye de uğraşmak istemedim. Bir süredir aklımda olan OcCre'nin Endurance model kitini alma düşüncesinden vazgeçmiştim; ancak Mircea ile karşılaşmak, o eski merakımı yeniden canlandırdı. 

Yol Notları - IV (Bu Yolun Bildiği Bazı Şeyler)

     Genelde GES sahalarımız tarımsal faaliyetlerin yürütülemediği marjinal olarak sınıflandırılan alanlarda kurulduğu için sahalara ulaşmak için bayağı uzak noktalara gitmek durumunda kalabiliyoruz. Yine böyle bir sahaya gittiğim bir günde kuru hava beklerken öğlene kadar yağışın devam edeceğini görünce biraz yavaşlamış ve etrafa göz gezdirme fırsatı bulmuştum. Bir yandan da içimde "Bu yağmurdan sonraya sahaya ulaşabilecek miyim?" korkusu kol geziyordu. Bir şekilde yine güneş doğdu, bulutlar dağıldı ve ben işlerimi güvenle hallebildim.

Yol Notları - III

     Son dört beş yıldır neredeyse hiç kamerasız dışarı çıkmıyorum. Bu da Karayolları'nda çalışırken edindiğim alışkanlıklardan biri. Ölçme yaptığımız alanlardaki bazı durumları raporlamak için her seferinde iPhone'daki fotoğrafları bilgisayara aktarma çilesiyle uğraşmamak adına yanıma fotoğraf makinemi alıp öyle dolaşırdım. Karayolları'na veda ettim ama kamera hâlâ çantamdan çıkmadı. Geçtiğimiz günlerde yine sahalarımızdan birinde kontrol ölçmesi yapmak üzere yola çıktığımda, yol boyunca karşıma çıkan birbirinden güzel rüzgâr güllerini görünce kayıtsız kalamadım. Ne yazık ki o gün EOS M'in üzerinde kendi sorunlu kit lensi vardı. Ekrana vuran güneş nedeniyle durumu çekim sırasında pek fark edemedim ama netlik sürekli kaymış. Yine de bu görüntüleri kaybetmek istemedim; kusurlarına rağmen, o günden geriye kalan küçük bir anı olarak buraya ekliyorum.

Videoların Devamı Üzerine / SHG Airshow 2026 - 07

     Sevgili okuyucu, itiraf ediyorum; Sony ZV-E10 ile bir türlü barışamadım, bir türlü anlaşamadık. Canon kullanırken ne yapacağım, nasıl bir görüntü elde edeceğim az çok belliydi. Sony'ye geçince ise istediğim görüntüye ulaşabilmek için o kadar çok uğraşmam gerekti ki sonunda gerçekten sıkıldım ve pes ettim. Makinenin hakkını yemeyeyim; kullanışlılığı, gyro metadatası ve sunduğu teknik imkânlar gerçekten etkileyici. Ancak ne yazık ki profesyonel bir kurgucu değilim ve her videoda renklerle bu kadar uzun süre uğraşmak istemiyorum. Bu arada sorun kameranın kötü olması falan değil, renkleri de son derece güzel geliyor. Benim için sorun şu: Canon'un görüntü karakteri, benim çekmek istediğim görüntülere çok daha yakındı; renk paletlerimiz büyük oranda örtüşüyordu. Hatta resim yaparken kullandığım renkleri çok rahat bulup oluşturabiliyordum Canon'un görüntülerinde. Sony ise bambaşka bir dünyaymış. Bu hafta ZV-E10'a alışmak için epey çaba sarf ettim ama sonunda kendimi yine EOS M ile takılırken buldum. Sanırım ilk fırsatta ZV-E10'a veda edeceğim. SHG Airshow'da çektiğim diğer videoları da arşiv niteliğinde aşağıya bırakıyorum.

Yeni Ekipmanlarım Üzerine / SHG Airshow 2026 - 06

 SHG Airshow 2026'nın ardından eve döndüğümde oldukça garip bir durumla karşı karşıya kaldım. Aylarca araştırıp aldığım ekipmanlardan genel olarak memnundum ama ortaya çıkan görüntüler konusunda ne yazık ki aynı şeyi söyleyemiyordum. Farkındayım, bu biraz garip bir ikilem, ancak dinledikçe şans verme ihtimaliniz de az değil.

     Aslında bu biraz sinir bozucu bir farkındalıktı. Bunca sene alışmıştım hep ekipmanlarıma laf atmaya, biri çok eskiydi, ötekinin yetenekleri kısıtlıydı. Hatta gösteri öncesinde düşüncelerim o kadar netti ki: Eğer sonuçlar istediğim gibi olmazsa bunun sebebini direkt ekipmanda arayacaktım. Sonuçta geçen yıl yaşadığım problemlerin önemli bir kısmını çözmek için yola çıkmıştım ve bu sefer kesenin ağzının sınırlarını da bütçemin izin verdiği ölçüde açmıştım. Daha iyi bir gövde, daha kaliteli bir lens, ND filtre, yedek bataryalar ve daha önce sahip olmadığım birçok imkân artık elimdeydi.

Yedek Planlarım Üzerine / SHG Airshow 2026 - 05

     Hatırlarsanız, bir önceki postta gösteri günü yaşadığım sıcaklık problemleri yüzünden bazı kayıtları 1080p olarak almak zorunda kaldığımdan bahsetmiştim. O an için bu çok da büyük bir sorun gibi görünmüyordu. Sonuçta yıllarca 4K neymiş, güzelim Full HD neyime yetmiyor diyerek bu şekilde yıllarca idare etmeyi bilmiştim.

     Bu yüzden kendi kendime oldukça mantıklı gelen bir acil durum planı geliştirmiştim: en kötü kaydetmeye 1080p’den devam edecektim. Eve dönüp görüntüleri büyük ekranda izleyene kadar da bu planın sağlamlığına dair içimde en ufak kuşkuya yer yoktu.

     Öncelikle şunu söylemem gerekiyor: ZV-E10'un 4K görüntülerini gerçekten çok beğendim. Uzak detaylar, uçak gövde detayları, perçinler ve genel görüntü netliği daha önce kullandığım kameralarda alıştığım seviyenin belirgin şekilde üzerindeydi. Sorun belki de biraz bundan kaynaklanıyordur, kim bilir?

Yeni Kameramın İlk Sınavı / SHG Airshow 2026 - 04

     Kameranın kapanmasını bir şekilde aşmıştım. Gösteri devam ediyor, ben de etraftaki zıpır veletlerden fırsat buldukça çekmeye devam ediyordum. O an farkında değildim ama günün ikinci büyük hatasını çoktan yapmaya başlamıştım.

     Bu gösteride biraz shutter speed'i düzgün bir noktada tutmak istiyordum, biraz hareket fena olmazdı sanki. Daha önceki çekimlerimde kameranın otomatik ayarlarıyla ilerlemek beni pek rahatsız etmemişti. Ancak bu kez pervanelerin havada donmuş gibi görünmesini istemiyor, profesyonel videolardaki o büyüleyici motion blur'u elde etmeye çalışıyordum.

Yeni Kameramın İlk Sınavı / SHG Airshow 2026 - 03

    Serinin ilk yazılarından biliyorsunuz, daha düzgün videolar çekebilmek adına biraz daha güçlü bir ekipman setine geçme kararı aldım. Bu ekipman seti sayesinde biraz daha güzel görünen sahneler çekebilmekti aslında temelde istediğim. Her ne kadar V380 ve EOS M ile uzun soluklu, mutlu bir ilişkimiz olsa da, artık biraz daha fazlasını istiyordum. Zaten aklımda Sony'ye geçme düşüncesi hep vardı ilk kameralarım Sony olduğu için, biraz da fazla romantize etmiş olabilirim bu fikri, şimdiden bakınca öyle görünüyor en azından. Zamanında kendi maaşımla aldığım ilk kameram Sony'nin Carl Zeiss lensli kompakt bir modeliydi. Yıllarca neredeyse her yere benimle geldi, zorlu şartlarda görevini başarıyla yerine getirdi. O kameradan beri aslında derinlerde bir yerlerde Sony’ye dönme düşüncesi her zaman vardı.

Yeni Çekim Ekipmanlarım / SHG Airshow 2026 -02

 Geçen yıl SHG Airshow'a giderken elimde Canon EOS M ve V380 olduğundan bahsetmiştim. Her ne kadar EOS M’in şarjı normal bir gösteride fazla fazla yetse de, gösteri günü daha birkaç uçak çekemeden tükenmişti. Ek olarak çok daha büyük bir sorunum daha vardı; elimdeki 18-55 mm lens bana çok kısıtlı bir erişim sunuyordu, özellikle bir hava gösterisi gününde.

Bu yıl aslında SHG'ye tekrardan gitmeye karar vermemin altında yatan en büyük etmen, düzgün ekipmanla gidip sevdiğim uçakları olabildiğince sinematik olarak kayda alabilmekti.

Mükemmel Kameranın İzinde / SHG airshow 2026 -01

     Bu sene benim için biraz zor bir seneydi. Henüz bunu kendime yeni yeni itiraf edebiliyorum. Süreç boyunca ben olayları daha çok çaresizce izleyen tarafta olduğum için sızlanmaya bile hakkım olmadığını düşünüyorum hâlâ. Birkaç ay önce biraz toparlayınca SHG Airshow'a bu sene de gitme kararı aldık. Geçtiğimiz sene gösterilere emektar Panasonic V380'im ve Canon EOS M kameramla gitmiştim. Bu yılki SHG Airshow için kamera arayışım aslında yeni bir kamera alma niyetiyle başlamadı. Daha doğrusu, başlangıçta kafamda belirli bir kamera modeli de yoktu. Aslında EOS M'in görsel zenginliğini ve V380'in pratikliğini bünyesinde barındıracak bir şeyler bulabilir miyim acaba düşüncesiyle yola çıkmıştım.

Aspat Plajı / Antre Pizza Tower

     Bu seneki favori resmimi çok erken çizmişim gibi bir his var içimde. Aslında kafamdaki resim bu değildi; renkleri biraz batırdım. Artık çok klasikleşmiş bir resim batırma pratiğim var, efendim. Çok da güzel çalışıyor. Sistemimiz şu şekilde işliyor: önce çok beğendiğiniz bir sahne buluyorsunuz, aklınız çıkıyor sahnenin güzelliğinden, sonra nakış nakış çiziyorsunuz. Tam bu noktada lan acaba her zaman kullandığım, alıştığım huyunu suyunu bildiğim Schmincke Akademie boyaları mı kullansam yoksa daha canlı renklere sahip Daniel Smith boyalarını kullansam diye bir fikir beliriveriyor zihninizde. Bu fikir giderek daha da cazip bir hâle geliyor ve neticede, asla kontrol edemediğiniz bir boyama süreci sonrası kendinizi bambaşka bir diyarda buluveriyorsunuz. Neyse ki, biraz toparladığımı düşünüyorum; resmi sonradan. Hiç boyamasaymışım keşke dedim, şu halini görünce.

Bayrak Tepe / Turgut Reis (07.06.2026)

     Bu aralar yine kontrolümde olmayan şeyler yaşanıyor gibi hissediyorum. Yoruldum da biraz; hayatın sürprizlerinden doğrusu, her zaman güzel şeyler de getirmiyor. Zaten gelenler genelde tatsız şeyler oluyor; güzel şeyler mücadele gerektirdiği için zaten süreçte az çok durumdan fikriniz olabiliyor. Bu sene cidden çok tatsız başladı. Belki de kaldığımız yerden toplarız seneyi böyle böyle. Belki bu seneyi güzel senelerim arasına almak için hâlâ fırsatım vardır.

İTÜ Maden Fakültesi (A Girişi)

     Son birkaç senedir içimde en baskın olan his kendimden uzaklaşmış olma hissi oldu. Başlarda sadece bir iki mahalle uzaklaşmışım gibi hissederken, zamanla aradaki mesafe arttı. Şu an sanki bir daha geri dönemeyecek kadar uzaklaşmış gibi hissediyorum. Geçtiğimiz bir iki senede kendimi koymuş olabileceğim yerlerden de bir şeyler çıkmadı, bıraktığım yerler de beni hayal kırıklığına uğrattı. Biraz referans noktalarımı da kaybettim sanki, belki onun da etkisi büyük böyle hissetmem konusunda. Bu hafta belki kendi izlerimi bulurum diye İTÜ Ayazağa kampüsüne gittik çizim için, okurken okuldaki en sevdiğim şeylerden biri bu fosil replikalarıydı. Bir dönem nedense KSB binasının içinde duruyorlardı, camdan bakardım geçerken sonra oradan kayboldular, derken kendilerini Maden Fakültesi girişinde buldum. Bilmiyorum, belki KSB'deki başka bir arkadaştı. Allosaurus adını muhtemelen ilk öğrendiğim dinozorlardan biriydi. Muhtemelen onun için de biraz yoğun duygular besliyorum bu arkadaşa. Ne zamandır da çizmek istiyordum. Ayazağa Kampüsü'ndeki çizmek istediklerim listesinin en başında yer alıyordu. Böylelikle listeden bir madde daha eksilmiş oldu, ben de kendi geçmişimden referans noktası olarak kullanabileceğim bir şeyler tazelemişimdir belki.

TuAF Airbus A400M Atlas "Koca Yusuf" (s/n 15-0051)

 

    Şu çizimdeki 15-0051 kuyruk numaralı arkadaşı hatırlar mısınız, bilmem, ancak geçtiğimiz gün kendisi son yaklaşmada kameralara yakalandı. Nakliye filomuzun en büyük, en yakışıklı ve muhtemelen en aktif uçaklarından olan A400M'lere karşı tarif edilemez duygular besliyorum. Havada ayrı güzeller, yerde ayrı güzeller. Birkaç günde bir İstanbul'un kuzey semalarından geçerken seslerini duymazsam fenalık geliyor. Bu görüntüleri yakalamamı sağlayan anneme ve muhteşem zoom performansıyla hayatıma renk katan Panasonic HC-V380'ime ne kadar teşekkür etsem az. Uçak iniş takımlarını açarken yakalamış olmak sanırım bu videoyu daha da değerli kılıyor.

Port Visit Of Royal Navy Destroyer HMS Duncan (D37) & Spanish Navy Frigate Mendez Nuñez (F-104) (08.10.2023)

 

     Ne kadar geçmişe gidebilirim derken 2023 yılına kadar inmiş olmam işimi layıkıyla yaptığımın bir göstergesi olabilir diye düşünüyorum. Ne zaman burada yabancı bir geminin liman ziyaretini yazsam biraz ortam geriliyor ama bu sefer belki kimsenin umrunda olmaz düşüncesiyle kendimi teskin ediyorum. 

     Duncan'la ilk karşılaşmamız bisikletle Dolmabahçe'ye inerken geminin devasa silüetini görmemle olmuştu. Güneşli güzel bir gün olduğu için denizde dev bir duvar ilerliyordu sanki. Nedense çok büyük göründü gemi o gün gözüme, sahilden birlikte biraz ilerledikten sonra gemi bana fark atmıştı. Sonrasında daha çok HMS Defender'ı görür oldum NATO görevlerinde. En son da belki hatırlarsanız HMS Dragon İran'daki karışıklık sebebiyle hava savunma unsuru olarak görev yapmak üzere bölgeye intikal etmeye çalışıyordu, savaş şu anda sönümlenme evresine girmiş gibi görünüyor ama herhalde Defender hala yolda.

Turkish Air Force113th Anniversary Flypast at Istanbul air Force Museum

     Blog yazılarında ve çektiğim videoları düzenleyip paylaşmada bir yüz sene kadar geriden geldiğimin farkındayım ancak yine de elimden geleni yapmaya çalışıyor olduğumu bilmenizi isterim. Bu video 2024 yılında Hava Kuvvetleri'nin Yeşilköy'deki Hava Kuvvetleri Müzesi'nde 113. yıl kutlamaları sebebiyle yapılan gösteri uçuşunda kaydedildi. Sanırım sonrasında Phantom'lara bu kadar yakından denk gelmedim diye hatırlıyorum. En azından SD kartlarda bu görüntülerin yitip gitmemesi adına imkan ve yeteneklerim elverdiğince editleyip sanal kütüphaneme koymanın yararlı olacağı kanısındayım.

Beşiktaş-I Vapuru Merdiven Boşluğu

     Bayağıdır çizim yaparken adamakıllı taciz edilmiyordum, bu çizimeymiş kısmet. Geçtiğimiz hafta biliyorsunuz Büyükada'da bir etkinliğimiz vardı. Ben de son zamanlarda uzayan ekran saatlerimi düşürmek adına biraz ekran orucuna karar vermiş, giderken veya dönerken acil mesajlar ve aramalar haricinde telefonu çantamdan hiç çıkartmamaya yemin etmiştim. Ek olarak da etrafla etkileşimi kesecek her türlü kitap vs. gibi unsurları da yanıma almamıştım. Giderken telefonu hiç çıkartmadım ama dönüşte biraz sıkılmaya başlayınca çizim yapmaya karar verdim. Vapur dolu olunca merdiven boşluğunda kendime yer bulmuştum, ilginç bir perspektif denemesi olabilirdi. Çizime başladıktan beş dk sonra baş hizamda tam benim bulunduğum kısmın üzerindeki korkuluklarda bir çift belirdi. Nefeslerini kafamda hissedebiliyordum. Vapur gidene kadar durmadılar, duymuyormuş gibi davrandım bu sefer turist sandılar. Biz nerdeyiz bizi de çiz falan dediler. Tepki vermedikçe giderek ses düzeyleri arttı. Bir saat usanmadan tepemde dikildiler. Hala saçlarımda aynı gerginliği hissedebiliyorum. Belki de ekran bağımlılığı iyi bir şeydir toplu taşıma unsurlarını kullanırken.

United Arab Emirates (UAE) Air Force Boeing C-17A Globemaster III

     Açık havada çalışıyor olmanın en güzel yanı çevrenize yeterince dikkat ettiğiniz takdirde böyle güzelliklerle karşılaşabiliyor olmanız olacaktır kuşkusuz. Geçtiğimiz yıllarda Çorlu Hava Meydan Komutanlığı yakınlarında çalışırken denk gelmiştim bu C-17A Globemaster III'e. Nedense bazı uçaklarla kader birliği yapmış gibiyiz, C-17 de onlardan birisi, genelde bir şekilde hep karşlılaşıyoruz olmadık zamanlarda, sanırım bu keratayı çok sevdiğimden olsa gerek. Gönlümde A400M ile birlikte en yakışıklı kargo uçağı tahtını paylaşıyorlar. Bu videnun üzerinden en az 3-4 sene geçmiş olsa da arşivde bir yerlerde kalmasına razı olmadı gönlüm.